Bartosz 'cancer' Maciejewski blog.

Gry w kropki

Napisany przez Bartosz Maciejewski Grudzień 7th, 2009 1 Komentarz »

Dzięki za regularne odwiedziny na moim blogu! Jeśli uważasz, że jest on godny polecenia to śmiało wyślij link do niego lub link do kanału RSS albo subskrypcje przez e-mail znajomym. Dzięki !

Jeśli jesteście niestety casualowym graczem jak ja i macie spore zaległości lub chociażby sentyment (Gears Of War!) do gier które już przeszliście to śpieszę donieść, że w sieci BIEDRONKA są dostępne po bardzo atrakcyjnych cenach gry na PC. Cena wynosi 9,99 zł za sztukę, a gry nie są produkcjami gazetowymi tylko tytułami mającymi premiere pól, rok, czy więcej temu. Niemniej jednak, dla kogoś kto nie ma czasu śledzić nowości – oferta więcej niż atrakcyjna na długie zimowe wieczory. Wczoraj dokonałem zakupu :)

Gry z Biedronki.

Rating: 0.0/10 (0 votes cast)

Rating: 0 (from 0 votes)

Popularity: 1% [?]

Dodaj post do:

Tagi: biedronka, gears of war, gothic, gry, icewin dale, klasyka, painkiller, unreal Opublikowany w Fun, Gry/Games

Muzodajnia

Napisany przez Bartosz Maciejewski Listopad 23rd, 2009 4 Komentarzy »

Stałem się szczęśliwym posiadaczem konta ambasadorskiego w muzodajni. Muzodajnia to projekt operatora PLUS, mający na celu udostępnienie legalnej muzyki za przyzwoitą kasę. Zawsze mi się wydawało, że tego typu serwisy oferują raczej muzykę, której nikt nie kupuje, mało znanych zespołów, dla których tylko taka forma sprzedaży jest szansą na zarobienie na swojej twórczości. Okazuje się, że nic bardziej mylnego. Przynajmniej jesli chodzi o muzodajnię, jest nieźle, a jeśli preferujesz mainstreamowe (modne słówko) brzmienia to właściwie znajdziesz wszystko to co na okrągło leci w radiu (patronem jest między innymi ESKA i ESKA ROCK). Z muzyką mniej popularną czy też alternatywą jest trochę gorzej, to znaczy mniejszy wybór, z metalem powiedzmy symbolicznie, ale coś zawsze można trafić fajnego. Miłym zaskoczeniem była dla mnie kompletna dyskogrfia Children Of Bodom, którą skrupulatnie uzupełniam poczynając od Live in Japan – płyty, którą poznałem jako pierwszą i od której zaczęła się fascynacja tym bandem. Teraz mam ją legalnie, a muzycy dostali swoją działkę w formie tantiem.

Children Of Bodom - Live in Japan

Przejdźmy do spraw finansowych skoro już napisałem o tantiemach. Ile to kosztuje? Ceny przedstawiają się następująco, przy czym należy zwrócić uwagę, że jeśli nie jesteś abonentem Plusa pozostaje właściwie do wyboru tylko ostatnia opcja:

Ceny i ilości piosenek do ściągnięcia.

Wychodzi około 10 groszy za utwór, cena chyba bardzo konkurencyjna. Szkoda, że “inni” muszą płacić od razu za rok z góry, klienci Plusa mogą sobie co miesiąc za 25 zł doładować konta na kolejne 250 piosenek. Fajnie, że w większości przypadków nie mamy żadnego zabezpieczenia DRM, oraz kilka formatów do wyboru.

Po założeniu konta i zalogowaniu się do muzodajni, dostajemy prosty panel do obsługi naszej muzyki. Przed decyzją o ściągnięciu możemy posłuchać około 30 sekund danego utworu (ikona nutek). Działa to na Firefoksie i Windowsie XP tak średnio. Dopóki klikamy w nutki i czekamy aż się kawałek skończy sam jest ok. Jeśli przerwiemy klikając ponownie w nutki, jest duża szansa, że następny kawałek już nam się nie odpali. Trzeba zrestartować przeglądarkę.

Panel uzytkownika, gdzie kupujemy utwory i możemy odsłuchać fragmenty.

Po kliknięciu na ikonkę strzałki dostajemy menu z wyborem formatu jaki chcemy ściągnąć i zależnie od przeglądarki otwiera się manager downloadu. Duży plus za brak jakichś specjalnych klientów do downloadu. Niestety, wybór formatu i kliknięcie w SAVE jest równoznaczne z odjęciem od naszej puli utworów jednej pozycji. Jeśli skończy nam się bateria w laptopie albo wyłączą zasilanie – jesteśmy stratni.

Zdarzyło mi się także, że występował błąd z informacją, że aktualnie nie można pobrać danego utworu i proszę spróbować później, wtedy licznik nie jest uszczuplany, natomiast nigdy później nie udało mi się ściągnąć tej pozycji w tym formacie który chciałem. Inny format idzie bez problemu, więc ten błąd nie oznacza raczej 500 – Server Busy, tylko błąd łącza do pliku. Trochę to nieprecyzyjne i wprowadzające w błąd, nie ma też informacji gdzie zgłaszać niedziałające linki (których teoretycznie nie ma – jest tylko chwilowy brak możliwości ściągnięcia utworu :).

Jak już się czepiam to główna wada jaką cały czas doświadczam to brak możliwości ściągnięcia całego albumu. Przypominam – Children Of Bodom w muzodajni to 13 płyt na przykład. Po ściągnięciu 4 miałem już dość klikania…

Drugim minusem jest absolutny bałagan w nazewnictwie plików. Pewne jest tylko to, że na początku jest numer utworu, następnie Wykonawca. Później zależnie od rippera, nazwa piosenki, nazwa albumu, albo odwrotnie. Po ściągnięciu około 100 utworów mój foobar wyglądał absolutnie bałaganiarsko.

Media Library w/g muzodajni - totalny bałagan.

Podsumowując. Muzodajnia jest ciekawym projektem, gdzie większość osób znajdzie coś dla siebie. Gdyby nie głupie ograniczenie, że nie plusowcy aby ją wypróbować muszą od razu wywalić kasę za rok z góry pewnie byłaby bardziej popularna. 8 zł dla testu w przypadku abonentów Plusa jest sensownym rozwiązaniem. Brakuje kilku istotnych opcji o których wspomniałem wyżej, no chyba że czerpiesz przyjemność segregowania utworów w czasie słuchania świeżo pobranych kawałków :)

Rating: 9.0/10 (2 votes cast)

Rating: +1 (from 1 vote)

Popularity: 2% [?]

Dodaj post do:

Tagi: album, muzodajnia, muzyka, pieniądze, piosenka, plus, recenzja, serwis Opublikowany w Internet

Update Baculi

Napisany przez Bartosz Maciejewski Październik 14th, 2009 1 Komentarz »

Wykonałem update baculi z wersji 2.4.4 do 3.0.2 z pkgsrc. Restart całości spowodował brak mozliwości podłączenia sie do konsoli zarówno na serwerze jak i z klienta. /etc/rc.d/bacula status pokazywała jedynie że file demon i storage demon działają natomiast director nie. Żadnych logów jednak nie ma. Reinstaluję ręcznie, taka sama sytuacja. Odinstalowuję i instaluję jeszcze raz od zera – taka sama sytuacja. Czytam wszystkie komunikaty, między innymi ten:

If you’re upgrading to bacula-3.0.2 from 1.38.x or earlier, you MUST
recreate your catalog database or upgrade your old database using the
/usr/pkg/libexec/bacula/update_bacula_tables script. Later updates will
not require upgrading the database again.

Jak widać nie kwalifikuję się na update tabel. Na wszelki wypadek jednak odpalam ten skrypt po uprzednim lekkim poprawieniu z:

#!/bin/sh # # This routine alters the appropriately configured # Bacula tables for PostgreSQL, MySQL, or SQLite. # if test xsqlite = xmysql -o xsqlite3 = xmysql ; then echo "Altering SQLite tables" /usr/pkg/libexec/bacula/update_mysql_tables $* fi if test xmysql = xmysql ; then echo "Altering MySQL tables" /usr/pkg/libexec/bacula/update_mysql_tables $* fi if test xpostgresql = xmysql ; then echo "Altering PostgreSQL tables" /usr/pkg/libexec/bacula/update_postgresql_tables $* fi

aby nie było:

Altering MySQL tables

This script will update a Bacula MySQL database from version 10 to 11 which is needed to convert from Bacula version 2.0.x to 3.0.x or higher

ERROR 1045 (28000): Access denied for user 'root'@'localhost' (using password: NO) Update of Bacula MySQL tables failed.

(Jak widać komunikat o konieczności udate’u nadal mnie nie dotyczy)

#!/bin/sh # # This routine alters the appropriately configured # Bacula tables for PostgreSQL, MySQL, or SQLite. # if test xsqlite = xmysql -o xsqlite3 = xmysql ; then echo "Altering SQLite tables" /usr/pkg/libexec/bacula/update_mysql_tables $* fi if test xmysql = xmysql ; then echo "Altering MySQL tables" /usr/pkg/libexec/bacula/update_mysql_tables -uroot -p bacula$* fi if test xpostgresql = xmysql ; then echo "Altering PostgreSQL tables" /usr/pkg/libexec/bacula/update_postgresql_tables $* fi

i w końcu po chwili:
Altering MySQL tables

This script will update a Bacula MySQL database from version 10 to 11 which is needed to convert from Bacula version 2.0.x to 3.0.x or higher
Enter password:

Update of Bacula MySQL tables succeeded.

Następnie restart baculi i … tadam ! Wszystko ruszyło tak jakby sie nic nie działo!

Wiadomo, że telewizja kłamie, ale żeby dokumentacja?

Rating: 0.0/10 (0 votes cast)

Rating: 0 (from 0 votes)

Popularity: 2% [?]

Dodaj post do:

Tagi: bacula, bwx-console, director, NetBSD, pkgsrc, update Opublikowany w Internet, Job / Praca, NetBSD

Jak wyłączyć Śledzika?

Napisany przez Bartosz Maciejewski Październik 2nd, 2009 Brak komentarzy »

Ah, cóż to będzie za populistyczny post – już widzę te referrale z wyszukiwarek z zapytaniem “jak wyłączyć śledzika” itp. :)

O co chodzi – a o to że korzystając z tego, że od godziny ciągle pozostaje mi 1:25 godziny do końca backupu dysku z badblockami i aby nie męczyć się psychicznie patrząc w pasek postępu postanowiłem napisać do zdesperowanych ludzi, których sensem życia od kilku tygodni jest przeklejanie idiotycznych kodów (które czasem obrażają wklejającego – o czym za chwilę) lub powielanie niby komunikatów od administracji naszej klasy.

Po pierwsze – czym jest śledzik? Dla tych co nie wiedzą proponuję przejrzeć blip.pl lub twitter.com Są to serwisy miniblogowe służące do szybkie informowania znajomych co i jak z nami. Można informować przez www, przez komunikator, przez telefon smsem itd. Jakkolwiek na pierwszy rzut oka może wydawać się to bezsensu, proponuję zapisać się i zasubskrybować jakiś tag, lub zadać pytanie w kwestii nas interesującej. Nie wiem jak w innych dziedzinach ale w tematach około blogowych czy ogólnie ITkowych odzew jest zawsze spory i przydatny. Poniżej dwa screeny jak miniblog wygląda w praktyce:

Śledzik (jakże polska i spartolona nazwa..) jest więc ubogą namiastką póki co prawdziwych miniblogów. Jako, że jestem użytkownikiem owych – uważam, że nie jest to wcale taka straszna niedogodność, a czasem nawet może przynieść wymierne korzyści (jeśli trafiłeś tu z n-k to wiesz już o czym mówię :). Skoro dla dużej ilości osób nasza klasa to strona startowa i można się logować 20 razy dziennie (Hello Biura!) to taka forma informowania znajomych jest o wiele lepsza niż np wysyłanie każdemu z osobna linku do śmiesznego zdjęcia, który za chwilę wróci do nas jak bumerang (albo i 10 bumerangów) jeśli mamy dużo osób do informowania.

Anyway, nie o reklamowaniu Śledzika miało być, a obietnic danych w tytule dotrzymywać trzeba – jak tą znienawidzoną rybę wyłączyć?

Napewno nie tak jak większość próbuje:

Czy tylko ja tu widzę odrobinę zamaskowane – JESTEM DEBILEM? No dobra, niektórzy tak bardzo chcą wyłączyć śledzia że piszą o sobie ESTEM DEBILEM :)

No to jak już kilkaset ludzi się dowiedziało co i jak z Wami to teraz ładnie kliknijcie tu: http://pokazywarka.pl/sledzikssie/ i ze zrozumieniem przeczytajcie punkt po punkcie oraz zastosujcie się do nich :)

Rating: 0.0/10 (0 votes cast)

Rating: 0 (from 0 votes)

Popularity: 2% [?]

Dodaj post do:

Tagi: jak wyłączyć śledzika, nasza-klasa, sledzik Opublikowany w Ogólne

Hotel Fail

Napisany przez Bartosz Maciejewski Wrzesień 9th, 2009 1 Komentarz »

To co mi się dzisiaj przydarzyło podczas próby zajęcia pokoju w hotelu mogłoby śmiało posłużyć za scenę w komedii. Dodać szybką muzykę trochę zaskoczonych min i voila. Ale od początku.

Jestem właśnie na wyjeździe służbowym w Kętrzynie. W Kętrzynie mamy jako firma sprawdzony hotel Agros gdzie wczoraj, dzisiaj i jutro będzie nocowało około 12 osób z firmy w związku z meetingiem. Nigdy nie było tutaj problemów żeby dostać pokój. Do dzisiaj….

Podejście pierwsze.

Przyjechałem z advisorem na chwilę do hotelu po jego laptopa i przy okazji zabukować sobie pokój. Poprosiłem jak zwykle o nie skrajny bo tam kiepsko łapie wifi. Dostałem kluczyk i poszedłem wrzucić moją torbę do pokoju. Otwieram a tam rozpiździaj a na łóżku leży jakaś stara niemka! Verfluchte! Pośpiesznie się wycofałem i z lekkim “WTF?” oddałem kluczyk. Kobieta w recepcji już zdążyła odkryć swój błąd i z cegła na twarzy dała mi inny kluczyk. Czasu nie było za dużo, Advisor czekał już przy samochodzie więc wziąłem torbę i wrzuciłem ją do auta.

Minęło parę godzin. Meeting nie miał zamiaru się skończyć, a że ja w nim nie uczestniczyłem i skończyłem swoją robotę to koło 18 pojechałem do hotelu skrywając niepozorny kluczyk nr 315 w kieszeni.

Podejście drugie.

Dojechałem, wysiadłem i tym razem z plecakiem i laptopem oraz torbą wczłapałem się do środka, na moje nieszczęście nikogo w recepcji nie było. Poczekałem na windę i po chwili rozglądałem się za moją przystanią na dzisiaj. 315. Jest. Klik, klik, otwieram, wchodzę. Trzy kroki, rzucam torbę i już chcę walnąć się na wyrko ale nagle okazuje się, że leżą dwie torby na ziemi! I żelażko!! I w ogóle pokój jest zajęty (na szczęście nie w tamtej chwili). Plecak na ramię, torba pod pachę, w tył zwrot, klik, klik. Fuck the winda! Wybieram schody i z WTF^2! na twarzy dobiegam do baru bo recepcja nadal pusta. Panienka oczywiście świadoma swojego błędu czekała na mnie żeby mi wymienić klucz ale widać nie udało jej się mnie złapać przy wejściu (hint: Recepcja jest przy wejściu). Co więcej okazało się, że 315 to pokój Szefa Produkcji! Co za fail. Lekcja do zapamiętania – chcesz być szefem – woź ze sobą żelazko.

Podejście trzecie – pokój 317.

Z pewną taką nieśmiałością… No dobra, lekko obawiając się co mnie może czekać w trzecim pokoju przekluczyłem zamek jeden raz. Cisza, nikt się nie rusza w środku, jest szansa że to będzie mój final destination. Otwieram trochę, łypię okiem, żadnych toreb, żelazek ani ludzi nie ma. Daję krok, obracam się, domykam drzwi i nagle blady strach otwierają się drzwi do łazienki! Już się zastanawiałem czy mam krzyczeć czy zasłaniać oczy, kto mi z tamtąd wyskoczy w ogóle, ale na szczęście to tylko odruch drzwi od łazienki na szybkie zamknięcie drzwi od pokoju. Farciarz ze mnie, trzeci pokój będzie mój! Rozkładam więc sobie laptopa na balkonie, torbę na ziemi i włączam TV. Włączam, włączam, kable przekładam ale ciągle martwy. A szkoda chciałem dzisiaj pierwszy odcinek Naznaczonego obejrzeć. Dzwonię do recepcji żeby mi wymienili TV. 0 – nie, 00 – nie, 9 – nie, 987482 (wkurw**nie) – też nie. Biegnę do recepcji. Mówię, że mi TV nie działa i chcę piwo. Dostałem piwo, TV nie dostałem, ktoś ma podejść. Przychodzi kobieta która mnie dzisiaj kluczami uszczęśliwiała! Myślę czy nie skakać z trzeciego piętra bo z jej fatum za chwilę drużyna bobslejowa Zimbabwe mi się zamelduje w pokoju. Po chwili dochodzimy co jest nie tak. Prądu nie ma w ścianach bo budzik i lampki też nie działają. Oczywiście korki nie wiadomo gdzie są. Zgadnijcie co?

Podejście 4 – pokój 318!

Pokój jest przez ścianę. Jest pusty, ma prąd i balkon. Chyba w końcu spocznę. Oglądam pokój bardzo dokładnie, sprawdzam czy działa prysznic, czy jest TVN, czy jest wifi w zasięgu. No mucha nie siada. Rozkładam się z moją rozwaloną torbą na szybko przeniesioną z poprzedniego pokoju. Rozkładam laptopa popijając piwo i piszę tego posta.

Czwarty balkon i panorama Kętrzyna z hotelu Agros.

Cofam się po coś do pokoju i nagle to!

Obsrany balkon przez gołębie!

Wiem, że to drobiazg i może zdażyło się to przed chwilą, ale po dzisiejszych przygodach nie mam już siły na ten hotel. A jeszcze cała noc przedemną, czuję jakiś pożar lub powódź w powietrzu ;)